عصرایران؛ مصطفی داننده- کرونا اوج گرفته است. دلار هر روز گران‌تر از دیروز می‌شود. قیمت یک سکه تمام بهار آزادی معادل حقوق سه، چهار ماه یک کارمند و کارگر است. قیمت ماشین و مسکن هم به جایی رسیده است که تبدیل به آرزو شده‌اند از آن آرزوهای محال.

در این شرایط عالی، چگونه می‌شود زندگی کرد؟ نمی‌دانم تا به حال مسؤولان محترم در نهادها و دستگاه‌های مختلف به این سوال فکر کرده‌اند؟

بعید می‌دانم. آنها حقوق خود را سر ماه می‌گیرند، خوب هم می‌گیرند و گرانی‌ها زیاد تاثیری در زندگی‌شان ندارد. مثلا نماینده‌ای که ۱۱ میلیون حقوق می‌گیرد، هزینه اجاره مسکن هم دریافت می‌کند و ماشین هم در اختیار است، چه می‌داند درد آدم‌ها در این جامعه چیست؟

کدام یک از وزرا یا مقامات خارج از دولت خودش خرید می‌کند؟ مثلا شده است یک روز به میوه فروشی بروند و خرید کنند و ببیند وقتی ما از گرانی حرف می‌زنیم و می‌نویسیم یعنی چه؟

یزدی‌خواه عضو کمیسیون فرهنگی مجلس کاهش آمار ازدواج و موالید را موجب شرمساری دانسته است. بله، مایه شرمساری است. جوانان نمی‌توانند ازدواج کنند. زوج‌ها نمی‌توانند بچه دار شوند، چون می‌دانند از پس مخارج زندگی بر نمی‌آیند. نمی‌توانند برای رفتن زیر یک سقف، خانه اجاره کنند. نمی‌توانند هزینه‌های یک بچه تازه متولد شده را بدهند.

نمی‌توانند و به خاطر همین چشم خود را به روی تشکیل یک زندگی جدید می‌بندند، به همین راحتی!

خیلی از خانواده‌ها سبد زندگی خود را آنقدر کوچک کرده‌اند که فقط خوراک و تا حدودی پوشاک در آن تعریف می‌شود و دیگر جایی برای سفر رفتن، تفریح کردن و برآوردن خواسته‌های فرزندان در آن نیست.

واقعا چگونه می‌شود در این شرایط زندگی کرد. مسؤولان محترم در دولت، مجلس و نهادهای دیگر در میان سخنرانی‌های هر روزه‌شان یک بار به مردم بگویند در این شرایط سخت چگونه زندگی کنند.

بگویند با حقوق ۲ میلیون تومانی، چگونه هم اجاره خانه بدهند، هم خرج زندگی، هم قسط وام و … . تازه این برای افرادی است که سرماه حقوق در حساب‌شان است؛ وای به حال آنهایی که کار می‌کنند و پولی نمی‌گیرند و چند ماه حقوق طلب دارند.

در مورد خانواده‌هایی که بیمار هم دارند حرف نمی‌زنیم که مثنوی هفتاد من است. واقعا نمی‌دانم آنهایی که بیمار سرطانی در میان خود دارند چگونه از پس مخارج دارو و هزینه درمان بر می‌آیند.

لطفا فکری به حال مردم کنید. هرکدام‌تان که می‌توانید، فرقی نمی‌کند. اصلاح طلب، اصول‌گرا، میانه‌رو، تندرو، هر کدام که شد، فکری به حال نان مردم کنید که سخت از تنور بیرون می‌آید.

زندگی سخت شده است، سخت‌تر از هر زمانی که فکر کنید. لطفا کمی از باری که به دوش مردم است بردارید و بگذارید کمی، تنها کمی عادی زندگی کنیم.

بیشتر از انتشار چنین فیلمی و رفتار زشت کارمندان صرافی و تمسخر مردم دردمند، دلم برای آنهایی می سوزد که توان هجوم جلوی صرافی و خرید و فروش دلار را ندارند.در طول زندگی چندساله شان حتی از نزدیک اسکناس خارجی را لمس نکرده اند. اما بیشترین خسارت و ضرر را از دلار، دلال، صراف و مسئول نالایق خورده اند
پایگاه خبری رسا نشر – امروز فیلمی در فضای مجازی منتشر شده که نشان می داد کارمندان صرافی پشت درب های بسته، هجوم خریداران دلار را برای گرفتن ارز مورد تمسخر قرار می دادند. همزمان یکی دو نفر در حین دویدن برای گرفتن نوبت به زمین خوردند و قهقهه کارمندان صرافی به هوا برخاست! عجب روزگار بدی شده است. آقای صرافب اشی بخند. خوشحال باش کالایی که می فروشی انقدر مهم و با اهمیت است که هر یک ریال بالا و پایین شدندش جامعه را به لرزه در می اورد. قدرت دست شماست. بخند. شما نخندی کی بخنده؟؟؟

سال ۹۹ بدتر از سال قبل شروع شد و همینطور رکورد شکنی ها و افزایش قیمت ها در آن ادامه دارد. سکه ۴ میلیون افزایش قیمت پیدا کرده است. و دلار هم که برای اولین بار در تاریخ ایران ۲۲ هزار تومانی شد. آشفته بازاری که انگار کسی توان کنترل و مدیریتش را ندارد. و احتمالاً مسئولین هم به مانند ما گوشه ای ایستاده اند و نظاره گر این فجایع هستند. اما این نگاه کجا و نگاه ما کجا؟ هربار که قیمت ها بالاتر می رود عرق سرد روی پیشانی ما می نشیند. لرزه وجودمان را فرا می گیرد که آیا از این بدتر هم خواهد شد؟ بله. فردا وقتی قیمت ها بالاتر بروند، بدتر از امروز را هم می بینیم. چرا که با هربار افزایش نرخ ارز، اجناس دیگر هم تغییر قیمت می دهند. یک زمانی می گفتند فلان چیز که تولید داخل است. چه ربطی به دلار دارد؟ نباید گران شود. به هر دلیل اثبات شد که همه چیز به سکه و ارز وابسته است. از قیمت مسکن، تا لوازم الکترونیکی و حتی قیمت بادنجان!
همه مردان و زنان فیلمی که دیدیم، دلال نیستند. بیشتر آنها تنها راه کسب درآمد و حفظ زندگی شان را در سرمنشاء همه کسب و کارها یعنی ارز یافته اند. می دوند تا دلار ارزان تر بخرند و با ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تومان اضافه تر بفروشند. و کدام شغل در ایران اینگونه سریع و بدون دردسر سود می دهد؟ بیشتر از انتشار چنین فیلمی و رفتار زشت کارمندان صرافی و تمسخر مردم دردمند، دلم برای آنهایی می سوزد که توان هجوم جلوی صرافی و خرید و فروش دلار را ندارند.در طول زندگی چندساله شان حتی از نزدیک اسکناس خارجی را لمس نکرده اند. اما بیشترین خسارت و ضرر را از دلار، دلال، صراف و مسئول نالایق خورده اند. بارها زمین خوردند و با هر بار افتادنشان صدای قهقهه مستانه مسببین اوضاع امروز بیشتر و بلند تر شد…
مهدی سوری

اخیرا حسن روحانی در صحبت های خود نداشتن اختیار و محدویت های اخیتارات رئیس جمهور گلایه کرده است. بر هیچکس پوشیده نیست که این گفته تا حدودی درست است چرا که با عدم اجرای قانون و وجود مراکز فراقانونی که بعضاً در امور کشور درخالت می کنند همه دولت ها مشکلات فراوانی داشته اند. اما سوالی که دوست دارم شخصاً از آقای روحانی بپرسم این است: آقای روحانی عزیز، آیا از قبل این موضوع را نمی دانستید؟ و دقیقاً از چه زمانی متوجه شدید که اختیاراتتان محدود است؟؟

دوران پسا احمدی نژاد و در ۴ ساله اول دولت تدبیر و امید شرایط کشور به گونه ای پیش می رفت که احساس می شد قرار است همه چیز بهتر شود. انتخابات ۷۶ باز هم به روحانی اعتماد کردیم و حسن روحانی برای ۴ سال دیگر رئیس جمهور باقی ماند. اما این امر بنا بر همان شرایط و وعده های بسیاری که حسن روحانی داده بود محقق شد. حالا و درست ۲ سال بعد از این انتخاب شرایط کشور خوب نیست. مدیریت غلط و سوء استفاده از شرایط موجود در بازار همانقدر ضریه بر مردم وارد کرد که تحریم ها و خارج شدن امریکا از برجام. مشکلات کم نبود. بیشتر هم شد. از کالاهای اساسی گرفته تا خوردو و بلیت هواپیما و … همه چیز تحت تاثیر افزایش قیمت دلار قرار گرفت. و دولت ناتوان از کنترل بازار! . جالب اینجاست حالا که دلار قیمت کاهشی دارد باز هم قیمت کالاها رو به افزایش است و کسی هم پیگیر و پاسخگو نیست.

قطعاً رئیس جمهور و تیم وزرا همچون سایز مسئولین دیگر در به وجود آمدن وضع موجود تقصیرکارند. و در این شرایط سهیمند. و به عقیده من خیلی از این مشکلات به اختیارات رئیس جمهور ارتباطی ندارد. آقای روحانی برجام را می خواست. نظام هم همراهی کرد و برجام حاصل شد. حال که برجام به بیمار رو به موتی شبیه است نمی توان از کمبود اختیار گلایه کرد و از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرد.
جناب رئیس جمهور! ما به شما رأی ندادیم که بعد از ۲ سال بگویید اختیارات ندارم. ما همچنان منتظر عملی شدن وعده هایتان هستیم. همچنان توقع داریم اوضاع اقتصادی دست کم به شرایط قبل باز گردد. کنترل بازار، نظارت و برخورد با متخلفین وظیفه دولت است . گمان می کنم باید صراحت لهجه داشته باشید و با شفافیت مشکلات و موانع را به مردم بازگو کنید. با کنایه و در لفافه حرف زدن دردی از این مردم دوا نمی کند. این یک خواست همگانی است . بر اساس خواسته شما که گفتید ضعف های دولت را بدون لکنت بیان کنیم ، امروز از شما میخواهیم که با همان اختیارانی که دارید به وعذه های داده شده عمل کنید …