دسته: یادداشت روز

  • میانجیگری پوتین برای توافق هسته‌ای؟ / سیگنال‌های جدید از مسکو

    میانجیگری پوتین برای توافق هسته‌ای؟ / سیگنال‌های جدید از مسکو

     

    بعد از دیدار علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، با ولادیمیر پوتین و انتقال پیام ایران به او، دونالد ترامپ از یک گفتگوی تلفنی طولانی با پوتین خبر داد. این همزمانی، گمانه‌زنی‌ها درباره نقش میانجیگرانه روسیه در پرونده هسته‌ای و تلاش برای باز کردن دریچه‌ای جدید برای مذاکرات را دوباره قوت بخشیده است. در شرایطی که مذاکرات ایران و غرب به بن‌بست رسیده و پرونده به شورای امنیت بازگشته، به نظر می‌رسد مسکو در تلاش است تا با بهره‌گیری از روابط خود با هر دو طرف، فضایی برای توافق ایجاد کند.

    میانجیگری پوتین برای توافق هسته‌ای؟ / سیگنال‌های جدید از مسکو

    به گزارش پایگاه خبری رسا نشر، سفر لاریجانی به مسکو و دیدار با پوتین – که در آن پیام رهبر انقلاب به رئیس جمهور روسیه منتقل شد – و بلافاصله پس از آن، مکالمه تلفنی طولانی پوتین با ترامپ، اتفاقی ساده نیست. در این شرایط، به نظر می‌رسد روسیه به دنبال استفاده از نفوذ خود برای کاهش تنش‌ها و ایجاد بستری برای گفتگوهای بعدی است. در حالی که آمریکا و اروپا بر بازگشت به برجام اصرار دارند، و ایران پیش‌شرط‌هایی را مطرح کرده، نقش یک واسطه قوی می‌تواند به شکستن این بن‌بست کمک کند.

    دیدار و گفتگوهایی در پس‌پرده

    علی لاریجانی در دیدار با پوتین درباره مسائل دوجانبه، همکاری‌های اقتصادی، منطقه‌ای و بین‌المللی رایزنی کرد. همزمان، کاخ سفید اعلام کرد مکالمه پوتین و ترامپ درباره موضوعات مختلف از جمله اوکراین و صدور موشک‌های تام‌هوک به این کشور بوده است. اما با توجه به اهمیت پرونده هسته‌ای ایران در معادلات جهانی، بعید است که این موضوع در این گفت‌وگوها مطرح نشده باشد.

    میانجیگری پوتین برای توافق هسته‌ای؟ / سیگنال‌های جدید از مسکو

    تصویری از دیدار علی لاریجانی و ولادیمیر پوتین در مسکو، نشان‌دهنده اهمیت این ملاقات در سطح عالی است. این دیدار، در کنار پیام‌هایی که رد و بدل شده، می‌تواند نشانه‌ای از تمایل روسیه برای ایفای نقش فعال‌تر در حل بحران هسته‌ای باشد.

    قیمت لحظه ای طلا، سکه و ارز

    به گفته برخی منابع، روسیه و آمریکا هر دو به دنبال یافتن راه حلی برای جلوگیری از بازگشت پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت سازمان ملل هستند. در صورت طرح دوباره این موضوع در شورا، آمریکا با توجه به حق وتو، از موقعیت قوی‌تری برخوردار خواهد بود؛ بنابراین، یافتن توافقی پیش از این مرحله برای ایران اهمیت زیادی دارد.

    روسیه پیش از این نیز آمادگی خود را برای میانجیگری میان ایران و اسرائیل اعلام کرده بود. پوتین اخیراً از دریافت پیامی از بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، مبنی بر عدم تمایل تل‌آویو به درگیری جدید با ایران خبر داد – موضوعی که از سوی عباس عراقچی، معاون وزیر امور خارجه ایران، نیز تایید شد. به نظر می‌رسد مسکو در حال ایجاد بستری برای گفتگوهای غیرمستقیم میان طرفین درگیر است.

     

    با در نظر گرفتن مجموع این تحولات، می‌توان گفت که روسیه به طور همزمان سعی دارد تا از طریق کانال‌های مختلف، با ایران، آمریکا و اسرائیل ارتباط برقرار کند. این تلاش‌ها نشان می‌دهد که مسکو به دنبال حفظ منافع خود در منطقه و جلوگیری از تشدید تنش‌ها است. اما سوال اصلی اینجاست که آیا این میانجیگری به نتیجه خواهد رسید؟ و آیا پوتین می‌تواند با استفاده از روابط خود با ترامپ، فضایی برای توافق در مورد پرونده هسته‌ای ایران ایجاد کند؟ تنها زمان پاسخ این سوالات را خواهد داد، اما این تلاش‌ها می‌تواند دریچه‌ای جدید به سوی دیپلماسی و حل بحران بگشاید.

    آیا ابتکار روسیه می‌تواند گره کور مذاکرات را باز کند؟ و آیا این‌بار، با میانجیگری پوتین، تهران و واشینگتن می‌توانند به نقطه‌ای مشترک دست یابند؟ به نظر می‌رسد آینده مذاکرات هسته‌ای، بیش از هر زمان دیگری به تعاملات قدرت‌های بزرگ گره خورده است.

     

  • آقای رئیس‌ جمهور! فرصت را از دست ندهید و به «شرم‌الشیخ» بروید

    آقای رئیس‌ جمهور! فرصت را از دست ندهید و به «شرم‌الشیخ» بروید

     فرض کنید بخواهیم به شیوه سعیدجلیلی در این اجلاس بیانیه بخوانیم یا با استفاده از حق تحفظ درباره بیانیه احتمالی  پایانی موضع‌گیری کنیم؛ باز هم از حذف خود به دست خود بهتر است.

    آقای رئیس‌ جمهور! فرصت را از دست ندهید و به «شرم‌الشیخ» بروید

    یادداشت مشترک محمد مهاجری – محمد قوچانی
       اگر دعوت از جمهوری اسلامی ایران برای حضور در اجلاس شرم‌الشیخ برای حل مسألۀ فلسطین جدی باشد، باید گفت ایران نباید این فرصت تاریخی را از دست دهد.
       مسلم است که مقصود حضور ایران در فرایندی که ولو به صورت غیرمستقیم موجودیت اسرائیل را به رسمیت بشناسد، نیست. اسرائیل یک دولت بی‌ملت و حکومت تروریستی و نژادپرست است که نه‌تنها ملت-دولت نیست؛ بلکه چون بر اساس دین-نژاد یهود بنا شده است، با اقتضائات یک دولت مدرن بیگانه است و گرچه با مصوبه سازمان ملل متحد بنا شده است، اما ماهیتی پارادوکسیکال در حقوق بین‌الملل دارد که مشروعیت خود را نه از قاعده تاسیس در اندیشه سیاسی جدید که از هولوکاستی می‌گیرد که فلسطینی‌ها هیچ نقشی در آن نداشتند، اما قربانی گونه‌ای دیگر از ژنوساید و نسل‌کشی شده‌اند.
       با وجود این، فارغ از تحلیل ماجرای ۷ اکتبر اکنون جهان در شرایطی است که از این نسل‌کشی صهیونیستی می‌تواند علیه اسرائیل و به سود فلسطین بهره ببرد.
       پیوستن اروپا به کارزار تاسیس دولت ملی فلسطین، حمایت ۱۵۰ کشور از تاسیس این دولت و محکومیت گسترده اسرائیل اکنون جز تل‌آویو و واشنگتن مخالفی ندارد و حتی به صورت نمادین هم قرار نگرفتن ایران در صف مدافعان تشکیل دولت مستقل فلسطین نه به مصلحت است و نه واقعیت دارد.
     جمهوری اسلامی ایران می‌تواند با تحفظ کامل به لحاظ حفظ راهبرد خویش از این فرصت برای محکومیت اسرائیل در یک فرآیند حقوقی بهره ببرد؛ بدون آنکه مقاومت فلسطین به‌عنوان یک جنبش استقلال‌طلب را تضعیف کند، بلکه در تداوم راهبرد هوش‌مندانه حماس که بهانه را از ترامپ خودشیفته گرفته نتانیاهو را در کنج تاریخ قرار داده است، باید آن را به کارزاری علیه اسرائیل بدل کند.
      این حضور با راهبرد مذاکره غیرمستقیم ایران که قرار بود در قالب ۱+۵ در نیویورک با استیو ویتکاف در حضور شرق و غرب گفت‌وگو کند هم تضاد ندارد؛ بلکه حتی فراتر از آن، به معنای پیوند منافع ملی ایران و منافع منطقه و منافع جهان است و موجب تقویت روابط ما با اعراب به‌خصوص مصر و عربستان می‌شود که ظاهرا در کنار ترکیه دوستان تازه ما در برابر اسرائیل هستند و به‌هیچ‌وجه خواستار تضعیف بیشتر ایران نیستند.
       فرض کنید بخواهیم به شیوه سعید جلیلی در این اجلاس بیانیه بخوانیم یا با استفاده از حق تحفظ درباره بیانیه احتمالی پایانی موضع‌گیری کنیم؛ باز هم از حذف خود به دست خود بهتر است.
      ما می‌دانیم که پیام اخیر اسرائیل به پوتین محصول وفاق ملی، بازدارندگی موشکی و ترکیب میدان و دیپلماسی ایران است. برای حفظ این سرمایه اجتماعی نباید هیچ صحنه‌ای را ترک کنیم تا ملت ایران بداند همان طور که دبیر شورای‌عالی امنیت ملی اخیرا در جمعی از روزنامه‌نگاران گفته‌اند، حاکمیت از هیچ فرصتی برای جلوگیری از جنگ غفلت نمی‌کند، گرچه ایران از جنگ هم نمی‌هراسد.
      تشکیل دولت ملی فلسطین بدون دخالت خارجی یا احیای استعمار نوین مانند بازگشت به عصر قیمومَت  و فرمانداری امثال تونی بلر رمز فروپاشی سیاسی اسرائیل است. باید بدون به رسمیت شناختن اسرائیل از بنای یک دموکراسی عرفی و حکومت ملی و مدنی در قدس با مشارکت همه مسلمانان و مسیحیان و حتی یهودیان در سرزمین تاریخی فلسطین با حکومتی تکنوکرات دفاع کرد.
      ایران حتی در دوره پهلوی به هنگام تشکیل اسرائیل با تجزیه فلسطین در سازمان ملل مخالفت کرد و پیشنهاد تشکیل یک کنفدراسیون یهودی-عربی را داد. در واقع، آنچه بیش از سلاح اسرائیل را مستحیل می‌کند، دموکراسی بر اساس حقوق شهروندی است.
     اگر در درون این رژیم این امکان وجود ندارد، می‌توان در دیگر سرزمین‌های فلسطینی بر آن سایه‌ای افکند و برای دولت یهود یک بدیل دموکراتیک ساخت و با مشارکت بین‌المللی اسرائیل را خلع سلاح کرد. سلاح اصلی اسرائیل مظلوم‌نمایی است که دیگر حتی در اروپا هم خریداری ندارد.
      اگر مقاومت مسلحانه حق ملت‌ها برای استقلال است، دولت‌ها می‌توانند در حقوق و نظام بین‌الملل سنگری برای تقویت این نهضت بسازند. این تضعیف مقاومت نیست، تقویت آن است.
      با این راهبرد و ابتکار در  نهضت مقاومت بدون ذره‌ای خدشه در جنبش استقلال‌طلبی فلسطین می‌توان یکی از بهانه پرونده هسته‌ای ایران بلکه مهمترین آن را از بین برد.
       ایران‌هراسی موجود محصول ادعای اسرائیل است که توان هسته‌ای ایران را خطری برای موجودیت خود می‌داند که بر اساس موضع رسمی ملت و دولت ایران بی‌اساس است و حتی رهبری ایران به‌صراحت با ساخت سلاح هسته‌ای ازیک‌سو و به دریا ریختن یهودیان از سوی دیگر، مخالفت کرده‌اند و راه‌حل نهایی را رفراندوم دانسته‌اند. چرا این بهانه را در شرم‌الشیخ از روی میز برنداریم؟ آقای رئیس‌جمهور اگر نیویورک از کف رفت، شرم‌الشیخ را دریابید.
  • سرباز بودن بیرانوند؛ مبتذل کردن دانشگاه و معطل کردن بازیکن!/ چرا ایده و راه حل ندارند؟!

    سرباز بودن بیرانوند؛ مبتذل کردن دانشگاه و معطل کردن بازیکن!/ چرا ایده و راه حل ندارند؟!

    امر مقدس را نمی‌توان خرید. بسیار خوب! راهکارهای دیگر را بیازمایید. مثلا خدمت جای‌گزین. اگر جوانی کم‌سن‌تر در قبال دریافت مبلغی از همین بیرانوند دو سال دیگر خدمت کند هم حرفه‌ای تر شده و هم به نان و نوایی می‌رسد و هم این پسر از بلاتکلیفی رها می‌شود. اصلا به جای یک نفر سه نفر. نه ده نفر!

    سرباز بودن بیرانوند؛ مبتذل کردن دانشگاه و معطل کردن بازیکن!/ چرا ایده و راه حل ندارند؟!

        عصر ایران؛ سروش بامداد – مدیر عامل باشگاه تراکتور گفته هر چند علیرضا بیرانوند بازیکن و ‌دروازه‌بان این تیم فعلا مشمول خدمت سربازی نیست اما ادامۀ فعالیت ورزشی او منوط به این است که روند تحصیلی او مشخص شود. این گفتار اما دربارۀ مدیر عامل باشگاه نیست که طبعا باید مطمئن باشد بازیکن او مشکل خدمت سربازی ندارد تا اسباب دردسر نشود.

    حتی دربارۀ بازیکن مشهور فوتبال باشگاهی و ملی هم نیست که از وجنات او پیداست اهل درس و مشق و تحصیل نبوده و نیست و تنها می‌خواسته از عنوان دانشجو برای معافیت از خدمت سربازی- ولو موقت – بهره ‌برد.

    چرا که با همۀ مهارتی که در دروازه‌بانی دارد و به خاطر همین دستمزد کلان دریافت می‌کند بعید است به رغم تحصیلات دانشگاهی بتواند چهار خط بی غلط بنویسد و قرار هم نیست یک بازیکن الزاما سواد درست و حسابی هم داشته باشد. کار او مهار توپ است و نجات تیم باشگاهی یا ملی از باخت و همین را انجام دهد خوب است و زندگی و موفقیت او به رغم ناجذابیت‌های ظاهری و گفتاری و رفتاری الگویی امیدآفرین برای بسیاری از جوانان است و این وجه هم بسیار ارزش دارد و البته باز خوب است که در رشته تربیت بدنی تحصیل می کند و سراغ جامعه شناسی و روان شناسی نرفته.

    این نوشته اما دربارۀ چند نکتۀ مرتبط دیگر است اگرچه نویسنده نیک می داند جوی منفی علیه بازیکنان در جامعه درگرفته و مثل قبل پوسترهای آنان را جایی نمی بینیم و ممکن است عده ای بگویند مگر تافته جدا بافته اند و ما سربازی رفتیم و اینها هم بروند. نکته اما همین است. این که سربازی‌شان هم درست و درمان  نخواهد بود و تنها نشان می‌دهد همه در فرم و قالب گیر کرده‌اند و اما آن نکات:

    ۱. علیرضا بیرانوند متولد سال ۷۱ است. یعنی حالا ۳۳ سال دارد. سربازی رفتن او آخر چه مشکلی را حل می‌کند؟ جز این است که به صورت ظاهری دو سال باید وقت خود را تلف کند؟

    یکی نیست ابتکار و ذوق به خرج دهد و اختیار داشته باشد تا مثلا هفته‌ای دو روز به بچه‌های علاقه‌مند و محروم آموزش دهد؟ چرا این قدر مدیران ما بی اختیار و بی‌ذوق‌اند و توان هیچ تصمیمی ندارند؟ مذاکره با آمریکا نیست که وزیر خارجه نیاز به اجازه داشته باشد.

    البته حرف بزنی می‌گویند قانون باید برای همه یکسان باشد ولی وقتی یک محکوم به اعدام سابق از امکان ده‌ها میلیارد دلار سرمایه گذاری حرف می‌زند  و وزیر چای دبش در دولت محرومان راست‌راست راه می‌رود گیر دادن به سربازی رفتن یک بازیکن به عنوان مصداق اجرای قانون شگفت‌آور است.

    از بیرانوند دور نشوم! با این همه پول و آشنا و شهرت تصور این که در خدمت مانند سربازان دیگر پا بکوبد و نگهبانی دهد مضحک است. معلوم است که این اتفاق نخواهد افتاد. با این وصف اعطای معافیت با توجیه بازیکن ملی یا به عنوان هدیه جام جهانی یا تقویت روحیه در آستانۀ جام جهانی در صورت دعوت به اردو بهتر است یا مبتذل کردن خدمت سربازی؟

    ۲. جامعه ثروت و شهرت و مهارت او را باور می‌کند اما تحصیلات دانشگاهی او ولو در رشته تربیت بدنی وهن علم و دانش است. ولو در فلان شعبۀ  دانشگاهی احتمالا کم‌اعتبار. مگر فوتبالیست‌ها اجازه می‌دهند فردی بدون مهارت به جمع آنان بپیوندد؟ پس چرا استادان بر این گونه دانشجویان سخت نمی‌گیرند؟ بدیهی است که او نه برای کسب دانش و نه دریافت مدرک به واحد دانشگاهی نرفته و تنها می‌خواهد از معافیت تحصیلی استفاده کند. استاد و هیأت علمی چرا از هویت خود دفاع نمی‌کند؟ اگر نام این ابتذال نیست، پس چیست؟ اشتباه نشود. درس خواندن او خوب است. در رشته مرتبط هم چه بهتر. ولی هی کش بدهد تا سربازی نرود و به خاطر آن تشکر کند ضایع نیست؟

    ۳. اصرار بر سربازی رفتن یک بازیکن مشهور و ملی در ۳۳ سالگی یعنی هر که باشی یقه تو را می‌گیرند و لباس سربازی بر تن تو می‌کنند. اگر قرار بر ازدواج جوانان و تشکیل خانواده است چرا این مانع را از پیش پای جوانان برنمی‌دارید؟ بی‌هیچ تردیدی یکی از موانع جدی در ازدواج یا بازگشت ایرانیان خارج از کشور همین بحث خدمت سربازی است. بله. کشور به سرباز نیاز دارد ولی سالانه چند نفر و مگر آمار ندارید که همه را پشت در نگاه می‌دارید؟

    پیش‌تر تا دولت پول کم می‌آورد خرید خدمت سربازی را در قانون بودجه می‌گنجاندند. وقوع جنگ ۱۲ روزه و سایه آن اما هم دولت و هم مجلس را از صرافت این کار انداخته و گویا در بودجه ۱۴۰۵ لحاظ نشده است. احتمالا با این توجیه که امر مقدس را نمی‌توان خرید. بسیار خوب! راهکارهای دیگر را بیازمایید. مثلا خدمت جای‌گزین. جوانی که از روستا آمده و دو سال خدمت خود را انجام داده اگر حاضر باشد در قبال دریافت مبلغی از همین جناب بیرانوند دو سال دیگر هم خدمت کند هم حرفه‌ای‌تر شده و هم به نان و نوایی می‌رسد و هم این پسر از بلاتکلیفی رها می‌شود.

    چرا این قدر قوانین ما غیرمنعطف است و قادر به حل مشکل نیستیم؟ نگاه کنید چگونه این روزها در مجلس نمایندگان ۶ درصدی دارند دور خودشان می‌چرخند بر سر مهریه! یک روز سقف می‌گذارند روز دیگر حبس می‌کنند و حالا مانده‌اند چه کنند!

    علت روشن است: وقتی حق طلاق را به زن نمی‌دهی و بعد از طلاق مادر به خاطر به دست آوردن بچه باید به هزار در بزند طبعا از مهریه به مثابه سلاح استفاده می‌کند تا با آن معامله کند.

    راه حل پیدا کنید. بر سر یک موضوع پا نکوبید. حماس هم انعطاف نشان داده اما مرغ جماعت اصول گرای ایرانی سر هر موضوعی یک پا دارد!  به بیرانوند بگویند یک نفر یا دو نفر یا اصلا ده نفر را  نفر را جای خود معرفی کند تا هم پولی گیرشان بیاید هم سرباز ماهری شوند هم برگردند خانواده تشکیل بدهند. این که بهتر است تا بازیکن ملی ۳۳ ساله صوری سرباز شود!

    البته روشن است که خواهند گفت قانون باید برای همه اجرا شود!  این حرف‌ها اما دیگر خریدار ندارد. پس این همه آقازاده چرا نرفتند و معاف شدند یا خدمت را در جاهای راحت گذراندند؟ اگر عدالت جاری است چرا این سربازان بیچاره را که لب مرز تروریست‌ها می‌کشند به شهرهای دورافتاده می‌برند و هیچ کدام اهل شهرهای بزرگ و مثلا تهران و اصفهان و تبریز و رشت نیستند؟! معلوم است که از بی پولی و پارتی نداشتن سر از مرز درآورده‌اند. در حالی که اگر به عدالت رفتار شود همه جور سربازی باید آنجا باشد نه فقط از طبقات بسیار ضعیف.

    این نوشته برای حل مشکل بیرانوند نیست. در دفاع از جایگاه علم و دانشگاه است که اگر به او معافیت بدهید و خلاص شود بهتر از آن است که دوران دانشجویی صوری و غیر جدی را هی کش بدهد تا از معافیت استفاده کند ولو در تربیت بدنی باشد که حسب ظاهر ارتباطی دارد.

    این نوشته در نفی سربازی اجباری و این پرسش نیست که چه شد جمهوری اسلامی از بین تمام مواریث رضاشاه ول کن این یکی نیست! یادآوری مانعی به نام خدمت سربازی برای ازدواج و فرزندآوری است. بچه که از آسمان نازل نمی‌شود! دو نفر باید به صورت مشروع با هم ازدواج کنند و بیامیزند و فرزندی تولید کنند. به جوان سربازی رفته کمتر زن می‌دهند!

    اینها که دیگر مکانیسم ماشه نیست که در آن گیر بیفتند. بن‌بست‌هایی قابل گشایش است. منتها کی باید تصمیم بگیرد مشخص نیست.  واقعا رییس جمهور اختیار ندارد اینها را فهرست کند و دستور دهد؟ اینها که انتصاب مدیران نیست تا از چهار جا استعلام بگیرند.

    همین بیرانوند اگر خدمت سربازی را در یک تیم نظامی گذرانده بود کارت پایان خدمت داشت. این طور نیست که باری از امور نظامی برمی‌داشت. همه درگیر فرم و ظاهر شده‌ایم و دور خودمان می‌چرخیم و بامزه این که خیال می کنند در حال تمشیت امور هستند!

  • بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    لباس سلبریتی‌ها در فرش قرمز فیلم‌ها دیگر فقط ظاهر نیست، بلکه به عرصه‌ای برای جدل، داوری و حتی سرگرمی عمومی بدل شده است.

    بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    عصر ایران ؛ موحد منتقم – در روزهای اخیر، پوشش دو بازیگر زن در افتتاحیه‌ فیلم‌های سینمایی نه صرفاً به‌عنوان یک انتخاب شخصی، بلکه به‌عنوان پدیده‌ای فرهنگی ـ اجتماعی، با موجی از حاشیه‌ها، انتقادهای تند و البته تمسخرهای طنزآلود در شبکه‌های اجتماعی مواجه شد؛ واکنشی که نشان می‌دهد لباس سلبریتی‌ها دیگر فقط ظاهر نیست، بلکه به عرصه‌ای برای جدل، داوری و حتی سرگرمی عمومی بدل شده است.

    این افتتاحیه‌ها در واقع کارکردی مشابه مراسم فرش قرمز سینمای جهان پیدا کرده‌اند. فرش قرمز در جهان، چیزی فراتر از یک مسیر پارچه‌ای برای عبور ستاره‌هاست؛ آیینی رسانه‌ای و نمایشی است که در آن لباس نه فقط پوشش، که بیانیه‌ای فرهنگی، هویتی و حتی سیاسی است.

    فرش قرمز در ایران

    اما در ایران، هر بار که افتتاحیه‌ای برگزار می‌شود، بحث‌ها نه بر سر فیلم، بلکه بر سر لباس بازیگران درمی‌گیرد: چرا این‌همه انتخاب‌های عجیب و ناهماهنگ؟ آیا این «بدلباسی» تصادفی است یا پشت آن استراتژی نهفته؟

    از یک منظر، این بدلباسی کاملاً آگاهانه است. بازیگران به‌خوبی می‌دانند اگر لباسی کلاسیک، شیک و «بی‌حاشیه» بپوشند، نهایتش یکی دو عکس در خبرگزاری‌ها ثبت می‌شود. اما کافی است رنگ‌های جیغ را با برش‌های نامعمول و اکسسوری‌های بی‌ربط ترکیب کنند تا فوراً به سوژه‌ی داغ اینستاگرام، توییتر و یوتیوب بدل شوند. در منطق برندینگ، این همان «استراتژی بقا»ست: دیده‌شدن به هر قیمتی حتی اگر دیده‌شدن در قالب تمسخر باشد. در دنیایی که چرخه‌ی توجه کوتاه‌تر از همیشه است، غیرمعمول بودن مساوی است با ماندن طولانی تر در حافظه‌ی جمعی.

    بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    بازاریابی یا بدسلیقگی؟

    مشکل فقط به انتخاب‌های فردی خلاصه نمی‌شود. در ایران هنوز صنعت مد و فشن ساختارمند برای سینماگران شکل نگرفته است. در جهان، انتخاب لباس برای فرش قرمز حاصل همکاری دقیق میان برندهای لوکس، استایلیست‌ها و تیم‌های رسانه‌ای است. هر جزئیات لباس، از رنگ گرفته تا برش، بخشی از یک روایت حساب‌شده است. در ایران اما بیشتر انتخاب‌ها شخصی، عجولانه و بدون درک از کدهای زیبایی‌شناختی چنین مراسم‌هایی‌ است. نتیجه، استایل‌هایی است که بیش از آنکه یادآور فرش قرمز باشند، به «تمرین گروه تئاتر دانشجویی» شبیه‌اند.

    علیرغم اینکه بسیاری از لباس‌ها و اکسسوری‌های سلبریتی‌ها از نظر ظاهر عجیب یا حتی زشت به نظر می‌رسند، قیمتشان سرسام‌آور است. دلیل اصلی آن، برندینگ و نام طراحان مشهور است که ارزش یک اثر را نه فقط در جنس، بلکه در شهرت و اعتبار آن تعیین می‌کنند. همچنین، عده‌ای حاضرند برای دیده شدن و متفاوت بودن هزینه کنند و همین تقاضا قیمت‌ها را بالا نگه می‌دارد.

    بازاریابی هوشمند و محدودیت تولید نیز باعث می‌شود کالای نایاب، حتی اگر ظاهری عجیب داشته باشد، ارزشمند تلقی شود. در نهایت، این گران بودن بیشتر بازتابی از قدرت اجتماعی و تمایز فرهنگی است تا کیفیت واقعی محصول.

    از نگاه جامعه‌شناسی، ماجرا لایه‌های عمیق‌تری هم دارد. در جامعه‌ای که فرصت‌های بروز فردیت محدود است، لباس به میدان اصلی نمایش تفاوت بدل می‌شود. حتی اگر این تفاوت در قالب ناهماهنگی و اغراق جلوه کند، باز هم برای صاحبش ارزشمند است؛ چون دیده می‌شود. این همان چیزی است که می‌توان آن را مصرف‌گرایی وارونه نامید: خریدنِ دیده‌شدن به جای خریدنِ کیفیت. به عبارت دیگر، بازیگر لباس نمی‌پوشد تا زیبا باشد، لباس می‌پوشد تا سوژه شود.

    طنز ماجرا هم کم نیست. واکنش‌های مردم در شبکه‌های اجتماعی اغلب چیزی میان خنده و ناباوری است: «فلانی انگار با پرده آشپزخانه‌شان آشتی کرده»، «این لباس بیشتر برای خرید سبزی مناسب است تا فرش قرمز»، یا «به‌نظر می‌رسد ‏فلانی از معبد شائولین مرخصی گرفته برای مراسم اومده». نکته اینجاست که حتی این واکنش‌ها هم به هدف بازیگر خدمت می‌کند؛ چون باز هم درباره‌اش حرف زده می‌شود.

    بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    اعلان تفاوت سلبریتی از جامعه

    اینجا دقیقاً همان جایی است که روان‌شناسی جمعی وارد ماجرا می‌شود: چرا برای مردم این‌قدر مهم است که یک سلبریتی چه می‌پوشد؟ چون در ناخودآگاه جمعی، لباس ستاره‌ها فقط پارچه نیست، «اعلان تفاوت» است. وقتی کسی با استایلی عجیب روی فرش قرمز می‌آید، مردم عادی آن را مقایسه می‌کند با فاصله نجومی دستمزد سلبریتی ها با درآمد خودشان و ماشین ها و سبک زندگی آنها با روتین خسته کننده زندگی و لباس‌های تکراری خودشان.

    نتیجه؟ واکنشی ترکیبی از خشم، حسادت و البته خنده. مسخره‌کردن در اینجا نقش نوعی مکانیسم دفاعی روانی دارد: به جای اینکه بپذیریم فاصله زیادی بین ما و آنهاست، با یک جوک یا کنایه، قدرت را پس می‌گیریم. به همین دلیل است که یک لباس عجیب می‌تواند بیشتر از خود فیلم سر زبان‌ها بیفتد. در واقع، سلبریتی با بدلباسی دیده می‌شود و مردم با مسخره‌کردن او احساس می‌کنند دیده شده‌اند.

    این بازی دوطرفه است: یکی خود را سوژه می‌کند تا فراموش نشود، دیگری می‌خندد تا فراموش نکند که هنوز سهمی در این نمایش دارد.

    اما باید پرسید این استراتژی در بلندمدت چه پیامدی دارد. درست است که بدلباسی تضمین می‌کند بازیگر در فضای مجازی فراموش نشود، اما در سطح کلان‌تر، به پرستیژ سینمای ایران آسیب می‌زند. وقتی افتتاحیه‌ها به صحنه‌ی شوخی و تمسخر بدل شوند، فیلم‌ها و کارگردان‌ها هم ناخواسته زیر سایه‌ی این حاشیه‌ها قرار می‌گیرند. به‌جای اینکه کیفیت اثر مورد بحث باشد، تیترها پر می‌شوند از «استایل عجیب» فلان بازیگر.

    بدلباسی سلبریتی‌ها ؛ فرش قرمز سینما یا شبکه‌های اجتماعی؟ 

    حرف آخر

    بدلباسی در افتتاحیه‌های فیلم ها و جشنواره ها را می‌توان ترکیبی از استراتژی آگاهانه‌ی دیده‌شدن و بحران ساختاری در صنعت مد و سلیقه‌ی جمعی دانست. سلبریتی با لباسش چیزی می‌فروشد و ما با واکنش‌مان سهمی در این بازار پرهیاهو می‌خریم.شاید نقد اصلی نه به لباس‌های عجیب، که به عطش بی‌پایان جامعه برای تماشا، مقایسه و قضاوت باشد. پرسش کلیدی این است: آیا آن‌ها می‌خواهند در تاریخ سینما ماندگار شوند، یا در تایم‌لاین و استوری‌های زودگذر شبکه‌های اجتماعی؟

  • راستی‌آزمایی سخنرانی ترامپ در سازمان ملل: واقعیت‌ها چه می‌گویند؟

    راستی‌آزمایی سخنرانی ترامپ در سازمان ملل: واقعیت‌ها چه می‌گویند؟

    ترامپ در سخنرانی اخیر خود در سازمان ملل، ادعاهایی را مطرح کرد که با واقعیت همخوانی نداشتند. از اقتصاد و انرژی‌های تجدیدپذیر گرفته تا اظهارنظر درباره شهردار لندن، این سخنرانی پر از اطلاعات نادرست بود. در ادامه، نگاهی دقیق‌تر به این ادعاها و بررسی صحت آن‌ها خواهیم داشت.

    راستی‌آزمایی سخنرانی ترامپ در سازمان ملل: واقعیت‌ها چه می‌گویند؟

    اختصاصی رسانه روز – تحریریه رسا نشر :

    رئیس‌جمهور پیشین ادعاهای نادرستی در مورد اقتصاد، انرژی‌های تجدیدپذیر و شهردار لندن مطرح کرد.

    ترامپ گفت: “من در مورد همه چیز درست می‌گفتم.” و مجموعه‌ای از ادعاهای گمراه‌کننده و نادرست را تکرار کرد.

    در اینجا یک راستی‌آزمایی از برخی از اظهارات او ارائه شده است.

    آنچه گفته شد

    “در چهار سال ریاست جمهوری بایدن، ما کمتر از ۱ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری جدید در ایالات متحده داشتیم. در عرض هشت ماه، از زمانی که من وارد دفتر شدم، تعهدات و پولی به مبلغ ۱۷ تریلیون دلار را تضمین کرده‌ایم که قبلاً پرداخت شده است.”

    این گمراه‌کننده است. آقای ترامپ در حال مقایسه سیب و پرتقال است و به نظر می‌رسد که آمار دولت خود را دست‌کاری می‌کند.

    به گزارش پایگاه خبری رسا نشر، ترامپ در یک سخنرانی یک ساعته در مجمع عمومی سازمان ملل، به متحدان اروپایی، انرژی‌های تجدیدپذیر و سلف خود حمله کرد. او مدعی شد که “من در مورد همه چیز درست می‌گفتم” و مجدداً مجموعه‌ای از ادعاهای گمراه‌کننده و نادرست را مطرح کرد. در ادامه، به بررسی صحت برخی از این ادعاها می‌پردازیم:

    رئیس‌جمهور پیشین ادعاهای نادرستی در مورد اقتصاد، انرژی‌های تجدیدپذیر و شهردار لندن مطرح کرد.

    ترامپ گفت: “من در مورد همه چیز درست می‌گفتم.” و مجموعه‌ای از ادعاهای گمراه‌کننده و نادرست را تکرار کرد.

    در اینجا یک راستی‌آزمایی از برخی از اظهارات او ارائه شده است.

    آنچه گفته شد

    “در چهار سال ریاست جمهوری بایدن، ما کمتر از ۱ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری جدید در ایالات متحده داشتیم. در عرض هشت ماه، از زمانی که من وارد دفتر شدم، تعهدات و پولی به مبلغ ۱۷ تریلیون دلار را تضمین کرده‌ایم که قبلاً پرداخت شده است.”

    این گمراه‌کننده است. آقای ترامپ در حال مقایسه سیب و پرتقال است و به نظر می‌رسد که آمار دولت خود را دست‌کاری می‌کند.

    دولت بایدن در ژانویه تقریباً ۸۰۰ میلیارد دلار پروژه تولیدی را که ناشی از تصویب چهار قانون بود، شمارش کرد. اکثریت قریب به اتفاق این اعلامیه‌ها جزئیاتی در مورد مکان تأسیسات خاص و میزان سرمایه‌گذاری دارند یا در حال حاضر در حال انجام هستند. (این موارد شامل، به عنوان مثال، یک کارخانه نیمه‌هادی ۱۱ میلیارد دلاری در یوتا و یک کارخانه پنل خورشیدی ۱ میلیارد دلاری در اوکلاهاما است.)

    برعکس، رقم ۱۷ تریلیون دلاری آقای ترامپ دو برابر عددی است که کاخ سفید خودش شمارش کرده است: ۸.۸ تریلیون دلار. اما حتی این رقم هم، آنطور که آقای ترامپ گفت، همه‌ی آن “پرداخت شده” نیست. این رقم شامل تعهدات گسترده و پروژه‌هایی است که قبلاً اعلام شده‌اند. و بیش از نیمی از این مبلغ از تعهدات غیررسمی کشورهای خارجی برای سرمایه‌گذاری در ایالات متحده ناشی می‌شود که کارشناسان نسبت به واقع‌بینانه بودن آن هشدار می‌دهند. (به عنوان مثال، تعهد سال ۲۰۱۷ از عربستان سعودی که توسط آقای ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری او تبلیغ شد تا ۴۵۰ میلیارد دلار محصولات آمریکایی خریداری کند، به‌طور کامل محقق نشد.)

    آنچه گفته شد

    “من به لندن نگاه می‌کنم، جایی که شما یک شهردار وحشتناک دارید، وحشتناک، وحشتناک، و بسیار تغییر کرده است، بسیار تغییر کرده است. حالا آن‌ها می‌خواهند به قانون شریعت بروند.”

    این ادعا فاقد شواهد است. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد لندن یا شهردار آن، صادق خان، قانون شریعت، چارچوب قانونی و اخلاقی اسلام را وضع کرده یا قصد دارد وضع کند.

    آقای خان، که اولین مسلمان منتخب شهردار لندن است، مدت‌هاست که هدف سوء استفاده‌های اسلام‌هراسانه و اتهامات دروغین قرار دارد. در سال ۲۰۱۶، سخنگوی آقای خان گفت که او بارها گفته است که هیچ جایی برای قانون شریعت در بریتانیا وجود ندارد. در سال ۲۰۲۰، پست‌های رسانه‌های اجتماعی یک نقل قول ساختگی را منتشر کردند که ظاهراً از آقای خان درباره آزمایش قانون شریعت در سه محله لندن بود. (در این پست‌ها کلمه “شریعت” اشتباه نوشته شده بود.) اخیراً، پست‌های رسانه‌های اجتماعی که به طور گسترده منتشر شده‌اند، به دروغ آقای خان را متهم کردند به ممنوعیت فروش الکل و ارائه مسکن فقط برای مسلمانان. (در واقع، او تلاش کرده است تا شب‌زنده‌داری لندن را تقویت کند، و پیشنهاد مسکن او مختص مسلمانان نبود.)

    شوراهای شریعت، که از دهه ۱۹۸۰ در بریتانیا وجود داشته‌اند، سازمان‌های خصوصی هستند که “هیچ نقش قانونی یا قانون اساسی رسمی ندارند”، طبق گزارش دولتی سال ۲۰۱۹. این شوراها در درجه اول در مورد طلاق‌های مذهبی و جنبه‌های دیگر زندگی روزمره، مانند انطباق مذهبی با رژیم غذایی و امور مالی، قضاوت می‌کنند. تعداد شوراهای شریعت در بریتانیا ناشناخته است و تخمین‌ها بین ۳۰ تا ۸۵ متغیر است.

    در پاسخ به نظرات آقای ترامپ، سخنگوی آقای خان گفت: “ما نمی‌خواهیم با پاسخ دادن به اظهارات نفرت‌انگیز و متعصبانه او، به آن اعتبار دهیم.”

    آنچه گفته شد

    “من به چین اعتبار زیادی می‌دهم. آن‌ها این مزارع بادی را می‌سازند، اما مزارع بادی بسیار کمی دارند. پس چرا آن‌ها آن‌ها را می‌سازند و به سراسر جهان می‌فرستند، اما به سختی از آن‌ها استفاده می‌کنند. می‌دانید، آن‌ها از زغال‌سنگ، گاز استفاده می‌کنند، تقریباً از همه چیز استفاده می‌کنند، اما باد را دوست ندارند، اما مطمئناً دوست دارند آسیاب‌های بادی را بفروشند.”

    نادرست. برعکس این درست است. چین بیش از هر کشور دیگری مزارع بادی و ظرفیت انرژی بادی دارد و قصد دارد مزارع بادی بیشتری نسبت به هر کشور دیگری بسازد.

    انجمن جهانی انرژی باد، یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در آلمان، تخمین زد که چین تقریباً نیمی از ظرفیت جهانی انرژی باد را به خود اختصاص داده است، حدود ۵۶۱۰۰۰ مگاوات از ۱.۲ میلیون مگاوات در سراسر جهان.

    چین همچنین تقریباً یک سوم از کل مزارع بادی در سراسر جهان، ۵۴۰۰ مزرعه از ۱۷۰۰۰ مزرعه فعال را اداره می‌کرد، طبق گزارش مانیتور جهانی انرژی، یک سازمان غیرانتفاعی در کالیفرنیا. همچنین ۲۸۰۰ مزرعه بادی بالقوه در جهان وجود دارد که ۸۶۰۰ مزرعه بادی دارد.

    آنچه گفته شد

    “قبض‌های ما به‌طور چشمگیری در حال کاهش است. شما احتمالاً می‌بینید که قیمت بنزین ما بسیار کاهش یافته است. می‌دانید، ما یک اصطلاح داریم، “حفاری کن، عزیزم، حفاری کن”، و این کاری است که ما انجام می‌دهیم. یک سال بعد بسیار پایین‌تر خواهیم بود، اما در سال گذشته بسیار کاهش یافته است.”

    این مبالغه‌آمیز است. در واقع، قیمت برق در زمان ریاست جمهوری ترامپ افزایش یافته است در حالی که قیمت بنزین اندکی کاهش یافته است.

    شاخص قیمت مصرف‌کننده برای برق در ماه اوت ۶.۲ درصد افزایش یافته است، در مقایسه با سال قبل، طبق آمار اداره آمار کار.

    متوسط قیمت یک گالن بنزین در ایالات متحده برای هفته منتهی به ۲۲ سپتامبر ۳.۱۷۳ دلار بود، در مقایسه با ۳.۱۸۵ دلار برای همین هفته در سال گذشته و ۳.۱۰۹ دلار برای هفته منتهی به ۲۰ ژانویه، روزی که آقای ترامپ دوره دوم خود را آغاز کرد. قیمت بنزین معمولی که توسط AAA ردیابی می‌شود در روز سه‌شنبه ۳.۱۷۱ دلار بود، در مقایسه با ۳.۱۲ دلار در ۲۰ ژانویه و ۳.۲۰۸ دلار در همان روز در سال گذشته.

    ادعاهای دیگر

    آقای ترامپ همچنین تعدادی از ادعاها را تکرار کرد که نیویورک تایمز قبلاً آن‌ها را راستی‌آزمایی کرده بود:

    • او ادعا کرد که میلیون‌ها نفر “از زندان‌ها، از مؤسسات روانی” در سراسر جهان از مرز جنوبی ایالات متحده عبور کرده‌اند. (هیچ مدرکی برای این ادعا وجود ندارد.)

    • او ادعا کرد که از زمان به دست گرفتن قدرت در ژانویه، “به هفت جنگ بی‌پایان پایان داده است”. (نقش او در برخی از این درگیری‌ها مورد اختلاف است.)

    • او گمراه‌کننده ادعا کرد که دولت بایدن “نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ کودک” را گم کرده است و بسیاری از آن‌ها قاچاق شده‌اند یا مرده‌اند. (این رقم اغراق‌آمیز است و هیچ مدرکی مبنی بر مرگ بسیاری از آن‌ها وجود ندارد.)

    • او به‌دروغ ادعا کرد که ۳۰۰۰۰۰ آمریکایی سال گذشته بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان باخته‌اند. (این رقم حدود ۸۰۰۰۰ نفر بود.)

    • او به‌دروغ واشنگتن دی‌سی را به‌عنوان “پایتخت جرم و جنایت آمریکا” توصیف کرد (چنین نبود). اما از زمان تصرف فدرال، “همه به شام می‌روند”. (رزروهای غذا در سطح خود باقی مانده بود.)

    به نظر می‌رسد که تلاش برای ارائه واقعیت‌های جایگزین، به بخشی جدایی‌ناپذیر از گفتمان سیاسی بدل شده است. این سوال مطرح می‌شود که آیا این روند، اعتماد به رسانه‌ها و نهادهای رسمی را تضعیف می‌کند یا در نهایت، مردم را به جستجوی اطلاعات دقیق‌تر وادار خواهد کرد؟

  • سال‌گرد مهسا؛ «ایران»ی که شبیه پیش از شهریور ۱۴۰۱ نیست!

    سال‌گرد مهسا؛ «ایران»ی که شبیه پیش از شهریور ۱۴۰۱ نیست!

    ایران بعد از مهسای ۱۴۰۱نسبت به ایران قبل از آن چندان تغییر کرده که هیچ کس را جز چند تا امام جمعه و نمایندگان استصوابی و صدا و سیمای انحصاری و تکراری و شعاری یارای انکار آن نیست و هر که خواسته انکار کند یا عقربه‌های زمان را به عقب بازگرداند زحمت بیهوده متحمل شده است.

    سال‌گرد مهسا؛ «ایران»ی که شبیه پیش از شهریور 1401 نیست!

    عصر ایران؛ مهرداد خدیر- به جز چند امام جمعه که هر هفته برای چند هزار نمازگزار سخنان تکراریِ تکراریِ تکراری بر زبان می‌آورند و شماری از نمایندگان مجلس که با کمتر از ۱۰ درصد آرای واجدان شرایط به این نهاد راه یافته‌اند و البته دیگر چندان به بازی گرفته نمی‌شوند و نیز صدا و سیما و برخی رسانه‌های هم‌سو با آن همه اذعان می‌کنند فضای اجتماعی تغییر کرده است

    قصه تنها بر سر نوع پوشش دختران و زنان ایران هم نیست که حالا بر اساس جغرافیا و سن و نوع باورها و فرهنگ و فضایی که در آن قرار دارند انتخاب می‌کنند نه آن که یک یونیفورم واحد برای ۹ تا ۹۰ سال تعریف شود و به ضرب باطوم و تحقیر بخواهند تن همه کنند!

    هر چند این فقره هم مهم است آن‌سان که صدا و سیمای انحصاری به تنها تلویزیون دنیا بدل شده که نمی‌تواند تصویر مردم عادی و در حال رفت‌و‌آمد در پیاده‌روها و پیاده‌راه‌های شهر را نشان دهد و قبل از آن باید صحنه‌آرایی کنند؛ چه فلاکت و حقارت مضحکی!

    ماجرا تنها به خاطر آن نیست که گشت توهین‌آمیز و اشمئزاز‌آور ارشاد از خیابان‌ها جمع شده که هیچ کس حاضر به قبول مسؤولیت و بالیدن به آن هم نبود و البته درِ کمیتۀ وزرا را هم گویا گِل گرفته‌اند. جایی که هم دختر نوجوان شل‌حجاب را به آن منتقل می‌کردند و هم زن روسپی را و با انتقالی که هیچ توجیه قانونی نداشت بذر نفرت در خانواده‌ها می‌کاشتند تا جایی که حتی یک نفر طی چند دهه فعالیت این مکان نبود که تنها چند ساعت در آن به سر کند و بعد از آن کینه به دل نگیرد ولو آزاری هم به لحاظ فیزیکی نرسانده باشند ولی همین که ۴ تا پاسبان زن و مرد به خود اجازه دهند آدمی را که جز شخصیت مستقل خود دختر و زن، دُردانۀ بابا و عزیز مادر یا محبوبه و دوست و همسر یا خواهر مردی است به صرف پوشش و فارغ از سن و خانواده و تحصیلات و شخصیت او به زور سوار ون کنند به قدر کافی چندش‌آور بود چه رسد به این که به هر دلیل در بازداشت‌‎گاهی که می‌گفتند بازداشت‌گاه نیست و در آن هدایت می‌کنند ناغافل جان خود را از دست بدهد و خبر آن آتش به جان مردمان بیندازد.

    واکنش جامعه به مرگ مهسا در ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ خورشیدی پاسخ به تحقیر سیستماتیک علیه زنان بود که از قبل شروع شده بود و  واکنش به دروغ سریال‌های تلویزیونی در ارایۀ تصویری واحد از همۀ زنان ایرانی که با سبک زندگی خود آن بازیگران هم تطابق نداشت و کافی است تصاویر آنها را با زندگی واقعی‌شان مقایسه کنیم!

    نمایندگانی که در مجلس ماه‌ها وقت صرف کردند و مضحک‌ترین قانون تاریخ پارلمانتاریسم را نوشتند حالا التماس می‌کنند نسخه‌ای از توافق قاهره را ببینیم ولی به آنان اعتماد نمی‌شود چون نماینده بخش بسیار اندکی از جامعۀ ایران هستند و ساختار سیاسی آنها را به تعطیلی فرستاده تا همه عقل خود را روی هم بگذارند و مانع فعال‌سازی مکانیسم ماشه شوند.

    مهسا یک نفر بود ولی تأثیر جنبشی که به نام او راه افتاد بسیار عمیق‌تر از فقدان یک نفر و البته آبروی سوء‌استفاده کنندگان خارج‌نشین را هم برد. آنها که گمان می‌کردند از این رخداد آبی برای آنها گرم می‌شود و ائتلافی به راه انداختند که اندک زمانی بعد از هم پاشید و نپایید چرا که اساسا جنس آن سیاسی و برانداز نبود؛ فرهنگی و اجتماعی و مربوط به سبک زندگی بود و پروپاگاندای اینترنشنال با عنوان “خیزش سراسری” هم البته دروغ بود و نویسندۀ این سطور در نقد رادیکالیسم داخلی هیچ گاه به آغوش برانداز خارج نشین نمی‌غلتد.

    البته تبعات سیاسی هم داشت کما این که دولت مرحوم ابراهیم رییسی را دچار وضعیتی کرد که افزایش قیمت دلار و باطل شدن وعدۀ ساخت یک میلیون مسکن در سال را هم به آن نسبت دادند و تنها ادعای احیای هزار کارخانه در هر سفر استانی برای آنان ماند.

    کارنامه آن دولت در نوع مواجهه با اعتراضات پسامهسا به کلی مردود است. از وزیر کشور آن دولت که با مسایل اجتماعی بیگانه بود و جز راه حل نظامی نمی‌دانست تا وزیر ارشادی که تصویر مهسا را چند روز تحمل کرد و بعد از آن به صورت غیر مستقیم رسانه‌ها را تهدید یا محدود می‌کرد تا معاون امور زنان آن دولت -انسیه خزعلی- که حتی ژست حمایت هم نگرفت و با موج درخواست آزادی خبرنگار زندانی زن نیز همراهی نکرد و به جز خانم پاد در دولت سابق بقیه تفاوتی با صدا و سیما و چند امام جمعه نداشتند.

    مجلس اما چه کرد؟ دست در کار تصویب قانونی شدند تا  آب رفته را به ضرب و زور بازگردانند در حالی که قرار بود تنها به فکر آب و نان مردم باشند ولی از صبح تا شب درگیر پوشش زنان و خط و نشان کشیدن شدند با این تصور که همه جا دوربین کار می‌گذارند و آنچه را که عطاءالله مهاجرانی در رمان بهشت خاکستری و در توصیف طعنه آمیز کنترل نوشته بود در عالم واقع اجرا  ‌کنند. دست آخر اما وقتی به تأیید شورای نگهبان رسید رییس جمهوری بر سر کار آمده بود که صریح و روشن گفت نمی‌توانم اجرا کنم و نکرده و اجرا کردنی هم نیست.

    تنها چند صدا در آن مجلس با استمرار وضعیت پیشا‌مهسا مخالفت کردند و  یکی از آنها اکنون رییس جمهوری ایران است و بر این اساس می‌توان ادعا کرد آن رخداد یکی از عوامل شکست خالص‌سازی بوده است و این هم از تفاوت‌های ایران بعد از ۱۴۰۱ با قبل از آن است چون از ۱۴۰۰ به بعد رادیکال‌ها یک دورهمی خودمانی رابه نام حکم‌رانی تشکیل داده بودند که در آن همین را که خودشان از خودشان خوش‌شان بیاید کافی می‌دانستند و کاری به توسعه و سلایق متنوع جامعۀ ایرانی نداشتند!

    نه پوشش دختران و زنان ایرانی شبیه ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ است نه بی گشت آزار ارشاد ملت برهنه شده‌اند بلکه هر که بر اساس محل زندگی و پرورش خانوادگی و سن و سال و علایق انتخاب می‌کند.

    دیگر دولتی بر سر کار نیست که مرحوم رییس آن اگرچه تلفنی تماس گرفت و تسلیت گفت و بعد به نیویورک رفت اما درصدد انکار اعتراضات اجتماعی برآمد و آن را به دشمنان نسبت داد بلکه دولتی و رییس جمهوری بر سر کار است که رسما و علنا قانون موهن مجلس را مسکوت گذاشته است.

    بله. می‌دانم سانحه بال‌گرد در ورزقان در آخر اردیبهشت ۱۴۰۳ مقدمات تغییر دولت را فراهم ساخت نه واقعه ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ ولی اگر آنها بودند هم قانون‌شان قابل اجرا نبود و به دلایل امنیتی متوقف می‌شد چون کافی بود یک مهسای دیگر از آن دربیاید کما این‌که در نیمه مهر سال بعد نگران واکنش جامعه به اتفاقی در مترو بودند و این که به حجاب‌بانان زاکانی نسبت داده شود. خبر ۷ اکتبر یا ۱۵ مهر ۱۴۰۲ و شروع ماجرای غزه البته آن قضیه را تحت‌الشعاع قرار داد.

    بعد از سه سال نه رؤیای رادیکال‌های داخلی محقق شده که می‌خواستند با قانون حجاب و عفاف خیابان را تسخیر کنند و حالا به خاطر کنسرت در خیابان نگران می‌شوند در حالی که مدعی بودند خیابان از آن ایشان است نه آرزوی براندازان خارجی هم تحقق یافته چون نظام سیاسی انعطاف نشان داد و زمینه روی کار آمدن مسعود پزشکیان فراهم شد و او هم گشت ارشاد و قانون حجاب را کنار گذاشته و خطاب به روحانیون یادآور شده ۸۵ هزار مسجد برای جمعیت ۸۵ میلیونی به معنی آن است که هر یک می‌تواند در مساجد برای هزار نفر تبلیغ کند و نیاز به پاسبان و گشت نیست.

    اگرچه طی سه سال برخی بسیار کوشیدند به پیش از آن بازگردد ولی اگر اندک احتمالی وجود داشت بعد از جنگ ۱۲ روزه آن احتمال کم هم منتفی است چون هیچ عقل سلیمی در این وضعیت اقتصادی و معیشتی و زیر سایۀ جنگ سر به سر مردم نمی‌گذارد.

    خود حکومت هم ثمر تسلیم به شعار زن، زندگی، آزادی را در جنگ ۱۲ روزه دیده و چشیده چون وقتی شعار مردمی زندگی باشد ترجیح می‌دهند زندگی کنند و خود را به مرگ نسپارند و به خاطر همین به جای پاسخ به دعوت نتانیاهو برای ریختن به خیابان‌ها به شهرهایی رفتند که امن‌تر می‌پنداشتند.

    اگر ماشه اجرا شود و اوضاع اقتصادی تنگ‌تر که سر‌به‌سر مردم گذاشتن و تحمیل شرط عقل نیست و آزادی سبک‌های زندگی ادامه می‌یابد و اگر توافقی شود و طبقه متوسط نفسی تازه کند مطالبات اجتماعی و فرهنگی را وانمی‌نهد و تن نخواهد داد و در هر دو حالت زمان به قبل از مهسا بازنمی‌گردد.

    بی‌انصافی است که از شیخ کاظم صدیقی یاد نکنیم که ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ رییس عالی ستاد امر به معروف و نهی از منکر بود و حالا در ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ چون دیگر امام جمعه موقت تهران نیست ریاست آن ستاد را هم از دست داده است.

    شاید اگر شیخ گریان حسب تظاهر هم شده در خطبۀ بعد از مهسا قطره اشکی برای مظلومیت او ریخته بود آبروی او بر سر باغ ازگل در یک سال و نیم بعد نریخته بود!

  • ۷ رفتار رانندگی که ترافیک تهران را فلج می‌کند (و خودمان هم مقصریم)

    ۷ رفتار رانندگی که ترافیک تهران را فلج می‌کند (و خودمان هم مقصریم)

     

    ترافیک کلافه‌کننده تهران، کابوسی است که تقریباً همه‌ی ما هر روز با آن دست‌و‌پنجه نرم می‌کنیم. اما آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که خود ما هم در تشدید این بحران نقش داریم؟ این گزارش نگاهی دارد به ۷ رفتار رایج رانندگی در تهران که نه‌تنها باعث کندی حرکت می‌شوند، بلکه گاهی اوقات به بروز حوادث رانندگی نیز منجر می‌شوند و در نهایت، ترافیک را تشدید می‌کنند. از سبقت‌های بی‌مورد و توقف‌های ناگهانی گرفته تا عدم رعایت حق تقدم و بی‌توجهی به خط‌کشی‌ها؛ این مقاله به شما نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم با تغییر عادات خود، به روان‌تر شدن ترافیک و کاهش استرس در رانندگی کمک کنیم.

    ۷ رفتار رانندگی که ترافیک تهران را فلج می‌کند (و خودمان هم مقصریم)

    گزارش اختصاصی رسا نشر / مهدی سوری: در این گزارش، با بررسی میدانی و تحلیل داده‌ها، به هفت رفتار رانندگی رایج در تهران می‌پردازیم که به‌طور مستقیم بر افزایش ترافیک تأثیر می‌گذارند. این رفتارها، از بی‌توجهی به قوانین راهنمایی و رانندگی گرفته تا عادات اشتباه رانندگی، همگی دست‌به‌دست هم داده و ترافیک آزاردهنده‌ای را برای شهروندان تهرانی رقم می‌زنند. هدف از این گزارش، افزایش آگاهی و تشویق به تغییر در عادات رانندگی است تا شاید بتوانیم گامی مؤثر در جهت کاهش ترافیک و بهبود کیفیت زندگی در پایتخت برداریم.

    ۱. سبقت‌های بی‌مورد و خطرناک

    یکی از شایع‌ترین رفتارهایی که ترافیک را بدتر می‌کند، سبقت‌های بی‌مورد و خطرناک است. این کار نه‌تنها باعث ایجاد ناامنی و افزایش احتمال تصادف می‌شود، بلکه با مجبور کردن دیگر رانندگان به ترمز و تغییر مسیر ناگهانی، جریان ترافیک را مختل می‌کند. در تهران، این رفتار به‌وفور دیده می‌شود و رانندگان با سبقت‌های پی‌درپی سعی در پیشی گرفتن از دیگران دارند، غافل از اینکه این کار نه‌تنها سرعت حرکت را افزایش نمی‌دهد، بلکه باعث ایجاد ترافیک سنگین‌تری می‌شود.

    ۲. توقف‌های ناگهانی و بی‌دلیل

    توقف‌های ناگهانی، به‌خصوص در خیابان‌های شلوغ، مانند یک بمب ساعتی عمل می‌کنند. این کار، باعث ایجاد ترافیک در لحظه می‌شود و رانندگان پشت‌سر را مجبور به ترمز ناگهانی می‌کند. این رفتار معمولاً به‌دلیل عدم توجه به محیط اطراف، استفاده از تلفن همراه، یا پیدا کردن آدرس به‌وجود می‌آید. در تهران، متأسفانه این رفتار بسیار رایج است و تأثیر منفی چشمگیری بر روان‌بودن ترافیک دارد.

    ۳. عدم رعایت حق تقدم و عبور از چراغ قرمز

    بی‌توجهی به حق تقدم و عبور از چراغ قرمز، از جمله رفتارهای خطرناک و مخربی است که نه‌تنها جان رانندگان را به خطر می‌اندازد، بلکه باعث ایجاد ترافیک سنگین و اختلال در رفت‌وآمد می‌شود. این رفتار، به‌ویژه در تقاطع‌ها و چهارراه‌ها، باعث ایجاد گره‌های ترافیکی می‌شود و زمان انتظار را برای سایر رانندگان افزایش می‌دهد. در تهران، متأسفانه، این رفتار همچنان مشاهده می‌شود و نیازمند توجه جدی به آموزش و فرهنگ‌سازی است.

    ۴. رانندگی در خطوط ویژه

    رانندگی در خطوط ویژه، یکی دیگر از رفتارهایی است که ترافیک را تشدید می‌کند. این کار، نه‌تنها باعث کندی حرکت اتوبوس‌ها و وسایل نقلیه عمومی می‌شود، بلکه با کاهش عرض خیابان برای سایر خودروها، ترافیک را افزایش می‌دهد. در تهران، خطوط ویژه برای تسهیل رفت‌وآمد وسایل نقلیه عمومی در نظر گرفته شده‌اند، اما متأسفانه، برخی از رانندگان با بی‌توجهی به این قانون، در این خطوط رانندگی می‌کنند.

    ۵. پارک دوبل و سد معبر

    پارک دوبل و سد معبر، یکی از عوامل اصلی ایجاد ترافیک در خیابان‌های تهران است. این رفتار، باعث کاهش فضای عبور و مرور و ایجاد ترافیک در خیابان‌های فرعی می‌شود. متأسفانه، کمبود جای پارک در تهران باعث شده است که بسیاری از رانندگان به‌ناچار در مکان‌های نامناسب پارک کنند، اما این کار، تأثیر منفی بر روان‌بودن ترافیک دارد.

    ۶. عدم توجه به علائم راهنمایی و رانندگی

    بی‌توجهی به علائم راهنمایی و رانندگی، از جمله علائم هشداردهنده، تابلوهای محدودیت سرعت و خط‌کشی‌ها، یکی دیگر از رفتارهایی است که ترافیک را تشدید می‌کند. این رفتار، باعث ایجاد سردرگمی در رانندگان و افزایش احتمال تصادف می‌شود. در تهران، این رفتار به‌دلیل عدم توجه کافی به آموزش‌های رانندگی و فرهنگ ترافیکی، همچنان مشاهده می‌شود.

    ۷. استفاده از تلفن همراه در حین رانندگی

    استفاده از تلفن همراه در حین رانندگی، یکی از خطرناک‌ترین رفتارهایی است که می‌تواند منجر به تصادف و ایجاد ترافیک شود. این کار، باعث پرت‌شدن حواس راننده و کاهش زمان واکنش می‌شود. در تهران، استفاده از تلفن همراه در حین رانندگی، متأسفانه، بسیار رایج است و نیازمند توجه جدی به آموزش و اعمال قانون است.

    ما در این گزارش تلاش کردیم تا به مهم‌ترین رفتارهایی که ترافیک تهران را تشدید می‌کنند، بپردازیم. اما آنچه مهم است، این است که هر کدام از ما با اصلاح عادات رانندگی خود، می‌توانیم در بهبود وضعیت ترافیک سهیم باشیم. از رعایت قوانین و احترام به حقوق دیگران گرفته تا کاهش سرعت و حفظ فاصله مناسب با خودروی جلویی؛ همه این موارد، گام‌هایی کوچک اما مؤثر در جهت روان‌تر شدن ترافیک و کاهش استرس در رانندگی هستند. بیایید با هم، سفری ایمن‌تر و راحت‌تر را در خیابان‌های تهران تجربه کنیم. این تغییر، از خود ما آغاز می‌شود.

    شاید تصور این که بتوانیم به‌تنهایی تغییری در این وضعیت ایجاد کنیم، دشوار باشد. اما به یاد داشته باشیم که تغییرات بزرگ، از قدم‌های کوچک شروع می‌شوند. اگر هر یک از ما تلاش کنیم تا راننده‌ای مسئولیت‌پذیر باشیم و به قوانین احترام بگذاریم، می‌توانیم شاهد تغییرات مثبتی در ترافیک تهران باشیم. این یک چالش جمعی است و موفقیت در آن، نیازمند همکاری و مشارکت همه ما است. آینده ترافیک تهران، در دستان ماست.

     

  • عوارض پنهان مواد مخدر صنعتی: راهنمای خانواده‌ها برای شناسایی و مقابله

    عوارض پنهان مواد مخدر صنعتی: راهنمای خانواده‌ها برای شناسایی و مقابله

    مواد مخدر صنعتی، این قاتلان خاموش، زندگی بسیاری از جوانان و نوجوانان را نشانه رفته‌اند. این مقاله، یک راهنمای ضروری برای خانواده‌هاست؛ راهنمایی که با زبانی ساده و بی‌پرده، علائم هشداردهنده مصرف این مواد را شرح می‌دهد و گام‌های عملی برای مقابله با این بحران خانوادگی را ارائه می‌کند. هدف ما آگاهی‌بخشی است؛ آگاهی‌ای که می‌تواند زندگی را نجات دهد.

    عوارض پنهان مواد مخدر صنعتی

    گزارش اختصاصی رسا نشر / خبرنگار اجتماعی رسا نشر – متاسفانه، مواد مخدر صنعتی به سرعت در حال گسترش است و به اشکال مختلفی، از جمله قرص‌ها، پودرها و مایعات، در دسترس قرار می‌گیرد. این مواد، که اغلب ارزان‌قیمت و به راحتی قابل تهیه هستند، اعتیادآوری بالایی دارند و عوارض جسمی و روانی شدیدی را به دنبال دارند. خانواده‌ها، خط مقدم مبارزه با این تهدید هستند؛ اما برای این مبارزه، نیازمند دانش و آگاهی کافی می‌باشند.

    علائم رفتاری هشداردهنده

    تشخیص مصرف مواد مخدر صنعتی، اغلب از طریق مشاهده تغییرات رفتاری فرد امکان‌پذیر است. این تغییرات، می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

    • تغییرات ناگهانی در خلق و خو: از شادی و سرخوشی افراطی تا افسردگی و خشم غیرقابل کنترل.
    • بی‌توجهی به مسئولیت‌ها: افت تحصیلی، کناره‌گیری از فعالیت‌های مورد علاقه، و بی‌توجهی به بهداشت شخصی.
    • تغییر در روابط: دوری از خانواده و دوستان، و جایگزینی آن‌ها با افراد جدید و مشکوک.
    • مشکلات مالی: درخواست پول از خانواده، دزدی، یا فروش وسایل شخصی.
    • پرخاشگری و خشونت: رفتارهای تهاجمی، دعوا، و تهدید.
    • پنهان‌کاری: دروغ گفتن، پنهان کردن وسایل، و اجتناب از صحبت درباره فعالیت‌های روزانه.

    علائم جسمی و فیزیکی

    علاوه بر تغییرات رفتاری، مصرف مواد مخدر صنعتی می‌تواند علائم جسمی آشکاری را نیز به همراه داشته باشد:

    • تغییر در الگوی خواب و اشتها: بی‌خوابی یا پرخوابی، کاهش یا افزایش شدید اشتها.
    • تغییرات ظاهری: کاهش وزن ناگهانی، تیرگی زیر چشم، و بی‌توجهی به ظاهر.
    • مشکلات گوارشی: تهوع، استفراغ، و اسهال.
    • تشنج: در موارد شدید، مصرف مواد مخدر صنعتی می‌تواند منجر به تشنج شود.
    • اختلالات تنفسی: تنگی نفس، و مشکلات در تنفس.

    گام‌های عملی برای خانواده‌ها

    اگر شما مشکوک به مصرف مواد مخدر صنعتی در یکی از اعضای خانواده‌تان هستید، چه باید کرد؟

    ۱. حفظ خونسردی و پرهیز از قضاوت

    اولین و مهم‌ترین گام، حفظ آرامش و پرهیز از قضاوت عجولانه است. فرد معتاد، در این شرایط به حمایت و درک نیاز دارد، نه به سرزنش و انتقاد.

    ۲. گفتگوی صمیمانه و صادقانه

    با فرد مشکوک، در فضایی امن و صمیمی صحبت کنید. با لحنی مهربانانه، نگرانی‌های خود را ابراز کنید و او را به صحبت درباره مشکلاتش تشویق کنید. سعی کنید او را درک کنید، و به جای متهم کردن، به او اطمینان دهید که در این مسیر تنها نیست.

    ۳. جستجوی کمک حرفه‌ای

    هرگز برای حل این مشکل، به تنهایی تلاش نکنید. از یک روانشناس، مشاور، یا متخصص اعتیاد کمک بگیرید. آن‌ها می‌توانند تشخیص دقیق‌تری ارائه دهند و برنامه‌های درمانی مناسب را پیشنهاد کنند.

    ۴. حمایت از فرد معتاد

    در طول درمان، از فرد معتاد حمایت کنید. به او اطمینان دهید که در کنارش هستید و به او کمک می‌کنید تا به بهبودی برسد. در این مسیر، صبور باشید و از ناامیدی پرهیز کنید. به یاد داشته باشید که بهبودی یک فرآیند زمان‌بر است.

    ۵. پیگیری و نظارت

    پس از اتمام دوره درمان، پیگیری و نظارت بر وضعیت فرد معتاد، ضروری است. این کار، به پیشگیری از عود مجدد اعتیاد کمک می‌کند. در صورت بروز هرگونه مشکل، فوراً با متخصصان مربوطه تماس بگیرید.

    مواد مخدر صنعتی، تهدیدی جدی برای سلامت جامعه هستند. خانواده‌ها، نقش حیاتی در پیشگیری و مقابله با این تهدید دارند. با افزایش آگاهی، شناسایی به موقع علائم، و اقدام سریع، می‌توانیم از عزیزانمان در برابر این سم مهلک محافظت کنیم. اما این مبارزه، نیازمند همت جمعی و حمایت مستمر است. امید است که با تلاش و همدلی، آینده‌ای روشن‌تر و عاری از اعتیاد را برای فرزندانمان رقم بزنیم. آگاهی، اولین گام در این مسیر دشوار است.

    به یاد داشته باشیم، این یک نبرد طولانی‌مدت است؛ اما پیروزی در این نبرد، به معنای نجات یک زندگی و بازگشت امید به یک خانواده است.

     

  • ترور چارلی کرک: شلیک به قلب جنبش ترامپ و پیامدهای آن

    ترور چارلی کرک: شلیک به قلب جنبش ترامپ و پیامدهای آن

    ترور چارلی کرک، چهره برجسته جنبش حامیان ترامپ، شوک بزرگی را به فضای سیاسی آمریکا وارد کرد. این مقاله به بررسی ابعاد مختلف این ترور، از جمله انگیزه‌ها، پیامدها و تأثیر آن بر آینده سیاسی آمریکا و جنبش “ماگا” می‌پردازد.

    ترور چارلی کرک: شلیک به قلب جنبش ترامپ و پیامدهای آن

    به گزارش رسا نشر و به نقل از عصر ایران، چارلی کرک، فعال سیاسی و رسانه‌ای جوان حامی ترامپ، با ترور خود به قتل رسید. او، همانند بسیاری دیگر از شخصیت‌های اصلی رسانه‌ای جنبش “ماگا”، مخالف سرسخت مداخلات نظامی آمریکا در خارج بود و معتقد بود که به جای لشکرکشی به دیگر کشورها، مشکلات و بحران‌های داخلی آمریکا باید حل شوند.

    درست یک روز پس از حمله بی‌سابقه اسرائیل به پایتخت قطر و در شرایطی که این موضوع در کانون بحث و جدل‌های سیاسی و رسانه‌ای جهان بود، یک “شلیک منجر به مرگ” به یک فعال سیاسی و رسانه‌ای جوان حامی ترامپ در آمریکا (ماگا) صورت گرفت.

    شلیکی که هنوز (تا لحظه تنظیم این گزارش) مظنون اصلی آن دستگیر نشده و گزارش رسانه‌های آمریکایی نشان می‌دهد در محوطه دانشگاه “یوتا” که شلیک در آن انجام گرفته است، هیچ تدابیر ویژه و خاص امنیتی نبوده است.

    چارلی کرک، فعال سیاسی و رسانه‌ای جوان حامی ترامپ که فقط ۳۳ سال داشت، در اثر شلیک تک تیراندازی از مقابل به گردنش در بیمارستان درگذشت. او طبق رسم همیشگی‌اش، برای سخنرانی در جمع دانشجویان به دانشگاه یوتا رفته بود.

    ترور چارلی کرک: شلیک به قلب جنبش ترامپ و پیامدهای آن

    این ترور که به گفته مقامات محلی ایالت یوتا آمریکا، قطعا سیاسی بوده؛ همچون یک بمب خبری در آمریکا ترکید؛ بمبی که علاوه بر واکنش سیاستمداران نامی دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات آمریکا، حتی واکنش دیگر رهبران غربی را نیز برانگیخت.

    کرک، شخصیتی محوری در مرکز جنبش حامیان ترامپ (جنبش: دوباره آمریکا را بزرگ سازیم) بود. او در جریان انتخابات گذشته به طور مستمر برای رای جمع کردن به نفع ترامپ به بسیاری از دانشگاه‌های آمریکا رفت و در آنجا با سخنرانی و برگزاری “میتینگ”، برای ترامپ رای جمع کرد.

    او یک شخصیت رسانه‌ای برجسته و پرطرفدار با میلیون‌ها دنبال‌کننده، یک پادکستر، نویسنده و بنیانگذار سازمان غیرانتفاعی Turning Point USA بود. این سازمان از سیاست‌های محافظه‌کارانه در مدارس و دانشگاه‌ها حمایت می‌کند و از آن به عنوان یکی از سریع‌ترین سازمان‌های در حال رشد از نوع خود در آمریکا یاد می‌شود.

    البته مواضع او درباره موضوعات مختلف داخلی و خارجی آمریکا گاه پیچیده و گاهی متناقض به نظر می‌رسیدند.

    برای مثال علی‌رغم حمایت همه‌جانبه او از اقدامات اسرائیل در غزه و داشتن دیدگاه‌های صهیونیستی درباره ضرورت وجود و بقا و حمایت از اسرائیل، اما او به شدت با کشیده شدن پای آمریکا به جنگ‌های خارجی به ویژه در خاورمیانه به بهانه به خطر افتادن منافع اسرائیل، مخالف بود.

    مخالفت‌های او با ورود آمریکا به تله‌ای که از سوی سیاستمداران راست‌گرای اسرائیلی چیده شده، تا جایی رفت که طی ماه‌های گذشته سازمان غیرانتفاعی تحت مدیریت او از سوی محافل مسیحی صهیونیست و محافل نزدیک به لابی اسرائیل متهم به “یهودستیزی” شده بود.

    این اتهام علی‌رغم آن به کرک وارد شد که او به شدت در فضای رسانه‌ای آمریکا حامی اسرائیل بود و حتی منکر نسل‌کشی اسرائیل در غزه بود و معتقد بود مسئول خون قربانیان در غزه نه اسرائیل بلکه حماس است و اسرائیل سیاستی برای گرسنگی و تشنگی دادن به مردم غزه ندارد.

    دیروز نتانیاهو نیز همراه ترامپ دقایقی پس از ترور کرک، در توییتی مدعی شد او قرار بود میزبان کرک طی روزهای آینده در اسرائیل باشد و از همه خواست برای سلامتی او دعا کنند، البته دقایقی پس از این توییت نتانیاهو، ترامپ توییت زد که کرک کشته شده است.

    کرک نیز همانند بسیاری دیگر از چهره‌های رسانه‌ای و فعالان جنبش “ماگا” (مثل تاکر کارلسون و ..) مخالف “جنگ‌های پرهزینه و بی‌‌پایان” آمریکا در خارج و به ویژه در منطقه “خاورمیانه” بود و معتقد بود مخارج چنین مداخله‌جویی‌های پرهزینه، بهتر است در داخل آمریکا و برای اقتصاد و مردم این کشور صرف شود.

    او در ماجرای بحث‌ها درباره حمله احتمالی اسرائیل یا آمریکا به ایران، پیش از جنگ ۱۲ روزه همواره مخالف دخالت آمریکا در چنین حمله‌ای بود و معتقد بود این مساله می‌تواند پای آمریکا را به یک جنگ بی‌سابقه پرهزینه در “خاورمیانه” باز کند.

    او حتی در یکی از “پادکست” های خود تشریح می‌کند که دست یافتن ایران به سلاح هسته‌ای الزاما خطری برای منافع آمریکا ندارد و سپس می‌گوید ممکن است برای اسرائیل خطری باشد اما برای آمریکا خطری جدی نخواهد بود و بدین سان تاکید می‌کند که ایران از اولویت‌های اصلی امنیت ملی آمریکا نیست.

    با این حال در جریان جنگ ۱۲ روزه و پس از اینکه آمریکا به فرمان ترامپ به تاسیسات هسته‌ای ایران حمله کرد – احتمالا با دیدن پاسخ نه چندان پرهزینه و شدید ایران به این اقدام که منجر به مرگ یا زخمی شدن حتی یک نظامی آمریکایی نیز نشد- از چنین حمله کنترل شده‌ای به ایران دفاع کرد.

    کرک مخاطبان میلیونی در شبکه‌های اجتماعی داشت: ۷.۳ میلیون نفر در تیک‌تاک، ۷ میلیون در اینستاگرام، ۳.۵ میلیون در یوتیوب و ۵ میلیون در اکس (توییتر سابق).

    پادکست‌های او نیز جزو پرمخاطب‌ترین پادکست‌های آمریکا بودند و همیشه جزو ۲۰ پادکست برتر روز آمریکا قرار می‌گرفتند.

    برنامه او تحت عنوان “چارلی کرک شو” نیز روزانه بین ۵۰۰ تا ۷۵۰ هزار بار دانلود می‌شد.

    چارلی کرک را می‌توان سخنگوی شاخه جوانان جنبش “ماگا” نیز دانست.

    به همین خاطر است که ترامپ پس از مرگ او، چند پست در شبکه اجتماعی خود منتشر کرد و از جمله دستور داد پرچم‌ها در سراسر ایالات متحده به احترام او به حالت نیمه‌برافراشته درآید.

    ترور چارلی کرک: شلیک به قلب جنبش ترامپ و پیامدهای آن

    با وجودی که ساعات و دقایقی پس از ترور او در محوطه دانشگاه یوتا، اخبار و حتی ویدئوهایی درباره دستگیری مظنون به تیراندازی به این چهره جوان منتشر شد، اما ساعاتی بعد خبر دستگیری مظنون ترور او تکذیب شد و تا لحظه تنظیم این گزارش، خبری مبنی بر دستگیری ضارب منتشر نشده است.

    این مساله نشان می‌دهد این ترور احتمالا یک اقدام معمولی از سوی یک فرد خودسر نبوده و می‌تواند با برنامه‌ریزی‌های دقیق و از سوی یک تشکیلات سیاسی و امنیتی داخلی یا خارجی صورت گرفته باشد.

    در صورتی که انگیزه ضارب از این ترور شخصی نبوده باشد؛ انگشت‌های اتهام درباره این ترور به چند نقطه مختلف اشاره دارد، از جمله قوی‌ترین ظن می‌تواند به سمت “موساد” باشد. این ظن در فضای رسانه‌ای و مجازی منتقد و یا مخالف اسرائیل وزن سنگینی دارد.

    دمیتری مدودف معاون رئیس شورای امنیت ملی روسیه در توییتی مدعی شده این ترور می‌تواند به سفارش محافل گلوبالیست جنگ‌طلب حامی تداوم جنگ اوکراین صورت گرفته باشد.

    برخی محافل راستی حامی ترامپ نیز “چپ‌های افراطی” را مسئول این ترور دانسته‌اند.

    از جمله “لورا لومر” تئوری‌پرداز توطئه راست افراطی، از ترامپ درخواست کرده تا تمام سازمان‌های چپ‌گرا را تعطیل، بودجه‌شان را قطع و تحت پیگرد قانونی قرار دهد.

    ایلان ماسک هم در مطلبی کوتاه در شبکه اکس نوشته: “چپ حزبِ قاتل است.”

    بسیاری از سیاستمداران و رهبران سابق از حزب دموکرات هم این ترور را محکوم کرده و به شدت از اینکه آمریکا وارد چرخه و دور باطل “خشونت سیاسی” شود، هشدار داده‌اند. اوباما، کامالا هریس و نانسی پلوسی، از جمله این افراد بوده‌اند.

    با وجودی که هنوز ( تا لحظه تنظیم این گزارش) خبری موثق از دستگیری فرد ضارب و انگیزه او منتشر نشده، اما این ترور که بسیار شبیه به ترور ناکام سال گذشته ترامپ بوده، می‌تواند نشانه‌ای از تشدید خشونت‌های سیاسی و چند پاره شدن جامعه آمریکا باشد؛ به طوری که حتی دیروز ساعاتی پس از این ترور وقتی رئیس مجلس آمریکا از نمایندگان (مجلس نمایندگان) خواست تا یک دقیقه به نشانه احترام به “کرک” از جای خود برخیزند و با سکوت به او ادای احترام کنند، اما بعضی از نمایندگان سروصدا و با این کار اعلام مخالفت کردند.

    ترور چارلی کرک، فارغ از اینکه عاملان آن چه کسانی باشند، می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای آینده سیاسی آمریکا داشته باشد. این رویداد می‌تواند باعث افزایش تنش‌های سیاسی، قطبی شدن بیشتر جامعه و حتی تشدید خشونت‌های سیاسی شود. همچنین، این ترور می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر جنبش حامیان ترامپ و انتخابات آینده ریاست جمهوری داشته باشد.

     

  • طرح خروج از NPT در مجلس دوازدهم: چه کسانی طراح و موافق هستند؟

    طرح خروج از NPT در مجلس دوازدهم: چه کسانی طراح و موافق هستند؟

    تهران – طرحی در مجلس دوازدهم برای بررسی خروج ایران از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) در حال بررسی است. این طرح که با واکنش‌های متفاوتی از سوی نمایندگان و کارشناسان مواجه شده، ابعاد مختلفی از جمله انگیزه، طراحان و پیامدهای احتمالی را در بر می‌گیرد. در این گزارش به بررسی زوایای پنهان این طرح و نقش‌آفرینی چهره‌های کلیدی در آن می‌پردازیم.

    طرح خروج از NPT در مجلس دوازدهم: چه کسانی طراح و موافق هستند؟

    در حالی که بحث‌ها درباره آینده برنامه هسته‌ای ایران داغ شده است، مجلس دوازدهم با طرحی جنجالی، گام‌های جدی برای خروج از NPT برداشته است. این طرح که با سه فوریت در حال بررسی است، واکنش‌های متفاوتی را در میان نمایندگان و کارشناسان برانگیخته است. اما چه کسانی پشت این طرح هستند و چه اهدافی را دنبال می‌کنند؟

    ابهامات و تناقض‌ها در طرح

    یکی از نکات مهم در مورد این طرح، وجود ابهامات فراوان است. هنوز تعداد دقیق طرح‌ها در این زمینه مشخص نیست و طراحان اصلی آن نیز به طور کامل معرفی نشده‌اند. همچنین، محتوای حقوقی و قانونی طرح، انگیزه سیاسی آن و زمان دقیق بررسی در مجلس نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

    یکی از موضوعات اصلی اختلاف نظر، نحوه اجرای طرح پس از تصویب است. برخی نمایندگان معتقدند که حتی در صورت تصویب، شورای عالی امنیت ملی باید نظر موافق خود را اعلام کند، در حالی که برخی دیگر معتقدند نیازی به بررسی موضوع در شورای عالی امنیت ملی نیست.

    در هفته‌های اخیر، جلسات غیرعلنی متعددی در مجلس برای بررسی این طرح برگزار شده است. اما اطلاعات دقیقی از محتوای این جلسات و تصمیمات اتخاذ شده در آن‌ها در دسترس نیست.

    نقش چهره‌های سیاسی و گروه‌های ذی‌نفوذ

    بررسی اظهارات چهره‌های سیاسی و فعالان رسانه‌ای نشان می‌دهد که گروه‌هایی با گرایش‌های سیاسی مشخص، از جمله نزدیکان سعید جلیلی و جبهه پایداری، نقش فعالی در حمایت از این طرح دارند.

    کامران غضنفری، از چهره‌های نزدیک به این جریان‌ها، در مصاحبه‌های اخیر خود از این طرح حمایت کرده و آن را واکنشی به فعال‌سازی مکانیسم ماشه دانسته است. او معتقد است که تصویب این طرح نیازی به تایید شورای عالی امنیت ملی ندارد.

    ابوالفضل ظهره‌وند، از دیگر چهره‌های فعال در این زمینه، نیز با اشاره به بند ۱۰ NPT، خروج از این معاهده را به عنوان یک گزینه برای حفظ منافع ملی مطرح کرده است. او که در ستاد انتخاباتی سعید جلیلی نیز فعال بوده است، تاکید می‌کند که این موضوع باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

    حسینعلی حاجی‌دلیگانی، به عنوان یکی از طراحان اصلی این طرح، در مصاحبه‌ای به تشریح جزئیات آن پرداخته و اسامی طراحان دیگر را نیز اعلام کرده است. او تاکید دارد که این طرح با هدف مقابله با فشارهای بین‌المللی و نقض تعهدات طرف‌های مقابل تدوین شده است.

    موضع‌گیری طیف‌های مختلف در مجلس

    در حالی که برخی از نمایندگان از جمله طیف نزدیک به سعید جلیلی و جبهه پایداری از این طرح حمایت می‌کنند، طیف دیگری از اصولگرایان به رهبری محمدباقر قالیباف، نگاه محتاطانه‌تری به این موضوع دارند.

    مصطفی پوردهقان، نماینده مردم اردکان، با اشاره به اظهارات قالیباف در یک جلسه غیرعلنی، از لزوم پرهیز از شتابزدگی در این زمینه سخن گفته است. قالیباف معتقد است که تصمیم نهایی در مورد این طرح باید در شورای عالی امنیت ملی اتخاذ شود.

    احمد بخشایش اردستانی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، نیز با تاکید بر اهمیت نقش شورای عالی امنیت ملی، بر لزوم بررسی دقیق و همه‌جانبه این طرح تاکید کرده است. او معتقد است که فصل‌الخطاب در این زمینه، شورای عالی امنیت ملی است.

    تاریخچه تعامل مجلس با NPT

    این اولین بار نیست که مجلس شورای اسلامی در مورد موضوع NPT طرح‌هایی را ارائه می‌دهد. در گذشته نیز طرح‌هایی در این زمینه مطرح شده است که نشان از حساسیت و اهمیت این موضوع در میان نمایندگان دارد.

    در سال ۱۳۹۲، طرحی توسط جواد کریمی قدوسی، عضو وقت کمیسیون امنیت ملی، به مجلس ارائه شد که مورد انتقادهای فراوانی قرار گرفت. این طرح که به نظر می‌رسید بیشتر جنبه نظارتی بر دولت را داشت، با اشتباهات نگارشی و محتوایی همراه بود.

    طرح خروج از NPT در مجلس دوازدهم، موضوعی پیچیده و چندوجهی است که ابعاد مختلفی از جمله سیاسی، حقوقی و بین‌المللی را در بر می‌گیرد. در حالی که حامیان این طرح معتقدند که این اقدام می‌تواند منافع ملی را تامین کند، مخالفان بر این باورند که این طرح می‌تواند تبعات جدی برای کشور به همراه داشته باشد.

    با توجه به ابهامات موجود و اختلاف نظرها در مورد این طرح، بررسی دقیق و همه‌جانبه آن از سوی مجلس و شورای عالی امنیت ملی ضروری است. سرنوشت این طرح و پیامدهای آن، آینده برنامه هسته‌ای ایران را تحت تاثیر قرار خواهد داد.